İzin diye diye etini yedim arkadaşlarımın. ” Aman dokunmayın, ”  ” Şöyle kalsın hallederiz,”  ” Zamanım kısıtlı zaten ! ” diyerek her birşeye elimi sürmek istemedim, ailemle sevdiklerimle hasret giderip, sanki dönebilemeyecekmişimcesine herkes ile vedalaştım. Ve bana verilen sürenin sonuna galdim bir başka deyişle…

Yarının sabahında , saatler 09′u gösterdiğinde pılımı pırtımı toplayıp , 14 aylık kısa ama uzun bir serüvene, doğru çıkıyor olacağım. Bu seferki geçen 28 günlük ” bakkala ekmek almaya gidiyorum ” tadında bir uzaklaşma olmasa gerekki içimdeki kısadan , burukluk beni ne derece hissiz, acımasız, duygusal bir başka manada bırakır oldu.

Büyüklerimin , yaşlılarımın ellerini dudaklarımla ıslatıp alnıma dayamam bile sanki bazı şeylerin habercisi gibi görevli ama hala anlamsız olan bir sürü duygunun benlen beraber geldiğini de unutturmuyor aklım bana.

En azından yeni görev yerimde , benim suratımı -28 derece ile yalayacak olan fazlası ile sert soğuk hava olmayacak ki , bu yüzden oldukça şanslı sayılıyorum.  Hem bu seferinde artık çoğu sevenim – dostumun herşeyden haberi var, haberli ayrılıyorum aralarından… O yüzden içimde rahat..

Annemin bana ” askerim ” diye seslenişi halen daha kulaklarımda çınlar oluyor ne zaman özlem duygularım kabarsa… Ve artık boş değil bazı hislerim… Vatanıma feda olmam gerkirse bile öyle yapacağım. Ne kan ne de nefes bırakacağım arkamın derinliklerinde.. Öylesi kahramanım kendimce , kendime yani…

Bu arada , dün yazılarımı okuyup bana sevgilerini yollayan Çavuşlarıma da son derece minnettarım. Kendilerine de sonsuz teşekkürler.

İlk bir ay sanıyorum ki bloguma bişeyler yazmak zor olsa gerek ki ancak ilk fırsatta yazar – çizer olacağım. Fotoğraflarla destekli yazıların geleceğini kendimden an be an haber verecek nitelikte satırları okuyacağınızı bilmek isterim.

Sağlıcakla..